CLARISSA BAUMANN, DESSIN
SIDE PROJECT 2018, IN SAMENWERKING MET BOZAR

 

Tijdens deze vierde editie pakt Art on Paper niet alleen uit met zijn nieuwe PROJECT SPACE, de beurs presenteert ook een aantal nevenprojecten onder de naam SIDE PROJECTS. Die komen tot stand in samenwerking met verschillende openbare en privépartners. Aan de hand van dit programma zet ze haar prospectiewerk verder, met aandacht voor grensverleggende tendensen in de hedendaagse tekenkunst.

Dit jaar heeft artistiek directeur Marie Cantos de jonge Braziliaanse kunstenares Clarissa Baumann uitgenodigd. Zij brengt een performance en een audiovisuele installatie onder de naam Dessin.
 


Clarissa Baumann, Dessin, 2017
Beeld uit de performance in het Palais de Tokyo (Parijs) in het kader van de groepstentoonstelling Les Mains sans sommeil (Artist in residence-projecten van de Fondation d’entreprise Hermès)
© Foto: Tadzio

 

Clarissa Baumann werd in 1988 in Rio de Janeiro geboren en volgde een opleiding aan de Parque Lage School voor Visuele Kunsten in Rio. Ze behaalde een diploma aan de Hogeschool voor Toegepaste Kunsten in diezelfde stad en aan de École Nationale Supérieure des Beaux-Arts in Parijs (waar ze o.a. een workshop van Ann Veronica Janssens volgde). Naast haar artistieke studies heeft ze altijd uitgebreid onderzoek naar hedendaagse dans verricht.

Clarissa Baumann nam deel aan verschillende groepstentoonstellingen, waaronder de expo Détours in de École Nationale Supérieure des Beaux-Arts in Parijs toen ze pas was afgestudeerd. Die werd al snel gevolgd door een uitnodiging voor het 61ste Salon de Montrouge, Laboratoire Espace Cerveau, Station 1(0) in het Institut d’art contemporain de Villeurbanne, en onlangs nog Les Mains sans sommeil, expo van de laureaten van de Artist in residence-projecten van de Fondation Hermès in het Palais de Tokyo in Parijs, en de JCE Biënnale, die jonge Europese artiesten promoot en tussen 2017 en 2019 in zeven partnerlanden te zien is. Eind 2018 krijgt ze een soloshow in galerie Dohyang Lee in Parijs.

 


Clarissa Baumann, Dessin, 2017
Beeld van de installatie in het Palais de Tokyo (Parijs) in het kader van de groepstentoonstelling Les Mains sans sommeil (Artist in residence-projecten van de Fondation d’entreprise Hermès)
© Foto: Tadzio

 

In het werk van Clarissa Baumann merken we nog duidelijk sporen van haar opleiding industriële vormgeving. Haar oeuvre wordt nu voornamelijk gekenmerkt door bespiegelingen rond en de impact van geluid, poëzie, choreografie en meer in het algemeen ook taal. Ze brengt een dialoog tot stand tussen lichaam, architectuur en geheugen, onderzoekt de mechanismen die we gebruiken om ons dagelijks bestaan te ordenen, en verkent de poëtische mogelijkheden die de haast onmerkbare verschuivingen in het alledaagse bieden. De performances en video’s van de kunstenares spelen vaak in op de plek waar ze plaatsvinden, en sturen onze blik – een lang aangehouden blik die zich geleidelijk ontrolt, net als heel wat andere terugkerende elementen in dit werk dat met opzet de grenzen opzoekt: draden, gebaren, bewegingen.

Het zal niemand verwonderen dat de jonge artieste dit jaar aan een vorming hedendaagse dans begint bij Exerce, de befaamde opleiding van Christian Rizzo in Montpellier. Beweerde Clarissa Baumann in Atelier A op Arte immers niet dat haar video Architecture pour la mer (2014), waarin ze loodrecht op de horizon een draad afrolt die het perspectief accentueert en die uiteindelijk in het landschap verdwijnt, een “onzichtbare choreografie” was?

De installatie Dessin wordt dan weer een choreografie ván het onzichtbare, met geen soundtrack vooraf, die ten grondslag ligt aan de creatie, maar achteraf, en er dus uit voortvloeit. Want Dessin is in de eerste plaats een geluidsinstallatie, het resultaat van de gelijknamige performance waarin Clarissa Baumann een ruimte wil afbakenen met beweging: in een kleine, volledig in het duister gehulde kamer trekt ze op de wanden een krijtlijn tot het krijtje helemaal op is. Het publiek dat de voorstelling bijwoont hoort enkel het geluid van het krijt op de muren, het krijtje dat soms breekt, de stappen van de artieste, haar ademhaling, hoe ze telkens snel opnieuw begint als het krijtje hapert ... Het resultaat van de performance, uitgevoerd tijdens de vernissage, blijft achteraf, tijdens de volledige duur van de tentoonstelling, “zichtbaar”, en vooral “hoorbaar”.